Nefret et istersen ama sadece güven..

     Sanırım en kötü şey çaresizlik. Yada gerçekten çaresiz oldugunuzu hissettiginiz an. Ben de o durumlardan birindeyim. Ne kadar çırpınırsam çırpınayım, çabalarsam çabalayayım değiştiremeyeceğim bir şey var ki, o da geçmişim. Pişmanlık bir işe yaramıyor ne yazıkki..

     Bana yazan biriyle konuşmuş olmamı o aldatmış olarak görüyor. Ben onu tabiki aldatmam. Bu kadar seven bir insan niye aldatsın ki. Helede onca imkansızlığa rağmen niye sevgili olmaya devam etsin? Onsuzken niye acı çeksin? 

      Ama ona anlatamıyorum bunu. Unutmak istemiyor. Aklından çıkarmıyor. Haklı belki de. Ben de üzülürdüm ama "sen beni aldattın" gözüyle bakmazdım, "hata yaptın" gözüyle bakardım. Şimdi bana ne kadar "güveniyorum" dese de güvenmiyor biliyorum. Bunun ona acı verdiğini bildiğim için ayrılmayı denemiştim. Yapamadım. Ayrılamadık. Şimdi her fırsatta aynı konuların açılması öyle acıtıyor ki canımı. Kahroluyorum. O çocukla tanıştıgım güne lanet ediyorum. Bana acıldıgında ben onu zaten reddetmiştim, arkadaş kalalım dediysek de pek konuşmamıştık. Geçenlerde bana hoşlandıgı yeni kızı anlattı,, cesaaretlendirdim falan ama bunları ona anlatamam. Anlatsam da yine "başkaları" diye düşünüp, yine güvenmez bana.

      Şimdi o kadar çaresizim ki. Gitsem gidemem biliyorum. Onsuzluk çok zor. Ama güvenmediğini düşündükçe de gözlerim doluyor. Kendimden nefret ediyorum. Keşke beynimi okusan da anlasan değerini diyorum. Yine aynı konu açıldı, bir bahane bulup yalnız kalmak istedim. Yoksa her şey yine kotüye gidecek. Biliyorum bir gün patlayacak ve kaçışlarım işe yaramayacak. İstemeyecek beni. Ama o kadar gurursuzum, ona o kadar muhtacım ki. Ben böyle bir insan değildim. Ne ara bu kadar güçsüzleştim bilmiyorum. Sanırım bu yazıyla bu blogu ona gösterme fikrini tamamen atıyorum kafamdan. Beni böyle bilsin istemiyorum. Onun gözünde güçlü bir kız olarak kalsam daha iyi..

 Umarım bir gün bana gerçekten güvenirsin. Sevme istersen, nefret et ama güven.

 Bununla yaşamak çok zor...